Archive for June, 2010

numbers

Posted in Uncategorized on June 30, 2010 by armedlittleboy

have you ever wonder why most of us tend to ask couples how long they have been together? on why do we really ask? and why do we really want to know? and what good will an insignificant random number give to our insignificant chaotic lives?

i can only imagine what runs through most minds when the question ‘gaano na kayo katagal?’ has been answered. i guess it depends on the reply. ‘a month’ will probably have some thinking ‘uh oh better not invest too much feelings into it yet’ while others would heave a sigh of relief and think ‘oh thank god, still new, there is still a chance it would end much too soon, like mine usually do’. an answer of ‘a couple of months’ or ‘three’ or ‘four’ would probably produce ambivalence and confusion ‘hhhmm let’s wait for a couple more months then we’ll see if i’m gonna be jealous or relieved that we’re on the same sinking boat’.

but our thoughts would run in a different path when the answer reaches the ‘year’ as a unit of measurement. an answer of ‘one year na kami’ or ‘mag two years na’ would usually produce forced smiles and evil thoughts ‘eh ano naman sa akin yun’, ‘ah talaga, hanggang kelan na lang naman kaya?’ or ‘masaya ka nga, may pera ka ba?’.

now an interesting phenomenon happens when the answer turns out to be more than a couple of years. a reply of ‘three years’ or almost five years na’ would usually result to people thinking, ‘oh my god, you must be sooo bored already’, or ‘uhm eh nasaan ang wedding ring?’ or ‘naku buti di mo pa nahuhuli’.

then all of a sudden thoughts would again turn a corner when the replies become more and more astounding. an answer of ‘seven years’ or ‘ten years’ would usually just cause a ‘wow’ or ‘huh?’ to most minds.

i don’t know why we do it. this asking of relationship age.

maybe some of us are masochistic. and others would just want a gloating moment, ‘ay mas matagal kami’.

and still others just want a reassurance. with their countless failed short-termed relationships, they desperately seek couples who somehow or the other manage to maintain their togetherness through time. and when they ask these couples, ‘how long have you been together?’, the answers, like CPR to a flailing heart, would send them hoping once again with thoughts of ‘wow, wow, wow… wow’ reverberating through their brains.

Advertisements

my mom is a philosopher

Posted in mom on June 28, 2010 by armedlittleboy

mom: (may dalang supot) gusto mo ng lychees?

me: penge. san mo nakuha yan?

mom: nakuha? nakukuha lang ba ito? binili ko to, binili

me: sabi ko nga

one year after

Posted in Uncategorized on June 28, 2010 by armedlittleboy

one year after,
the world still feels
a little kinder,
the night seems
a tad bit brighter,
and the future holds
a touch more color,
in your bed, in your bed,
one year after.

quotes.love

Posted in Uncategorized on June 27, 2010 by armedlittleboy

“Does he love me? Does he love anyone more than me? Does he love me more than I love him? Perhaps all the question we ask of love, to measure, test, and probe, and save it, have the additional effect of cutting it short. Perhaps the reason we are unable to love is that we yearned to be loved, that is, we demand something (love) from our partner instead of delivering ourselves up to him demand-free and asking for nothing but his company”

The Unbearable Lightness of Being, Milan Kundera

“And it came to me then. That we were wonderful traveling companions but in the end no more than lonely lumps of metal in their own separate orbits. From far off they look like beautiful shooting stars, but in reality they are nothing more than prisons, where each of us is locked up alone, going nowhere. When the orbits of these two satellites of ours happened to cross paths, we could be together. Maybe even open our hearts to each other. But that was only for the briefest moment. In the next instant we’d be in absolute solitude. Until we burned up and became nothing.”

Sputnik Sweetheart, Haruki Murakami

repost: si rona patola at ang ginisa gang

Posted in Uncategorized on June 23, 2010 by armedlittleboy

natutulog ng mahimbing si rona patola sa bukirin ng siya ay nagising sa mga ingay ng mga naghihiyawang gulay

“ayan na! ayan na sila!”

“malapit na sila mga gulay!”

“paparating na ang ginisa gang!”

at totoo nga, nakita ni rona patola sa di kalayuan ang kinatatakutang ginisa gang. ang mga sandok, kawali, mantika, at mga ginisa mixes na nagmamartsa papunta sa kanilang bukirin.

naramdaman niya ang kaba at ang matinding takot

nandito na ang matagal na sinasabi ng kanyang mga magulang. ang kinatatakutan ng lahat sa bukirin

ang ginisa gang

ang gang na dumudukot sa mga gulay upang igisa

halos lahat ng gulay na umusbong sa bukid na ito ay kinuha ng ginisa gang at di na muling nakita.

ito ang pumasok sa isip ni rona habang pinagmamasdan ang papalapit na gang at mga gulay na umiiyak sa kanyang paligid

ang mga upo, kalabasa, sitaw at ang mga iba pa ay nakahandusay sa lupa at nag-iiyakan sa kanyang paligid

“kukunin na nila tayo waaaahhhh” ang iyak ng upo

“tayo ay lulutuin at igigisa huhuhuhu” ang sambit naman ng sitaw

bumaba si rona patola sa kanyang pwesto at nilapitan ang mga ito

“bakit kayo umiiyak at nakahandusay na lang sa lupa? kung ayaw nyo magisa bakit di kayo tumakbo at magtago? o kaya ay lumaban sa ginisa gang” ang tanong ni rona

napatigil sa pag- ngawa ang mga gulay at napatitig kay rona

tumayo si upo at nagsalita “batang patola, ilang daan taon na pumupunta ang ginisa gang sa bukid na ito at kinukuha ang mga gulay upang igisa”

“ang mga magulang ko at mga magulang ng mga magulang ko ay dinakip ng mga ginisa gang at niluto, ito ang ating kapalaran bilang gulay” ang sabat ni sitaw

“ito ang batas ng buhay” sambit naman ni kalabasa

“kung kaya wala na tayo magagawa kung hindi umiyak at hintayin ang ating kapalaran” ang huling pahayag ni upo

at ipinagpatuloy nila ang kanilang pag-iyak

napakunot ang noo ni rona, “bakit ganyan ang inyong iniisip? paano natin malalaman na wala na tayo magagawa kung hindi natin susubukan? gusto ba natin magisa ng walang kalaban-laban?”

umiling ang mga gulay sa sinabi ni rona

“bata ka pa nga rona patola, marami kang masyado pangarap. may mga bagay na di mo mababago” ang tugon ni upo

hindi makapaniwala si rona sa narinig. bakit ganito ang iniisip ng kanyang kapwa gulay? bakit hinihintay na lang nila na kunin ng ginisa gang upang lutuin?

‘hindi mangyayari sa akin ito’ isip ni rona. ‘ako ay hindi igigisa kasama ng sibuyas at kamatis upang lagyan ng miswa. lalabanan ko ang aking tadhana’

sa ganitong pag-iisip tumakbo si ronna patungo sa talahiban

naririnig niya ang papalapit na ginisa gang at ang mga hiyaw ng mga gulay na nadakip na ng mga ito.

patuloy siya sa pagtakbo kahit matalas ang mga talahib hanggang umabot siya sa ilog

nahiga siya sa ilalim ng puno ng mangga at nakatulog dahil sa pagod

nagising siya dahil sa mga boses sa paligid

“bakit kaya may patola sa ilalim ng mangga?”

” aba oo nga ate ano?”

nakita ni rona patola ang isang magandang babae at ang kasama nitong bata na nakatingin sa kanya

binuhat siya ng babae at pinagmasdan

kinabahan si rona patola

‘naku ano kaya ang gagawin sa akin ng babaeng ito’ isip niya

‘siya ba ay kasama ng ginisa gang?’ ang pangamba na naramdaman ni rona

binitbit si rona patola patungo sa isang bahay at doon ay binilad siya sa may hardin

mainit ang sikat ng araw at unti-unting nararamdaman ni ronna na siya ay gumagaan

nagbabago rin ang kanyang ano, nagiging brown na siya mula sa pagiging berde na gulay

at isang araw ay kinuha ang kanyang mga buto at isinaboy sa lupa ng hardin

nalilito si rona patola

‘ano ang nangyayari sa kanya?’

hanggang sa isang araw ay kinuha ng siya ng magandang babae at dinala sa banyo

siya ay binasa at ikiniskis sa balat ng magandang babae

‘aba! ako ay isa ng loofah!” isip ni rona

natuwa si rona sa pangyayari

tiyak na magugulat ang mga kapwa gulay niya sa bukirin na maaring naigisa na at di na muling makikita

ngunit siya dahil sa kanyang pagtakbo ay di iginisa at naging isang loofah

——– the end———-

what if god is one of us?

Posted in Uncategorized on June 23, 2010 by armedlittleboy

tanong ni joan osbourne, ‘what if god was one of us?’

follow-up question ko naman, kung one of us ba siya magiging excited din kaya siya ng sobra sa iphone 4?

o mag chacharge din kaya siya palagi sa citibank para makalibre ng movie ticket, sa hsbc para libreng starbucks, or sa bpi para libreng pizza hut?

masstress ba sya tuwing umaga pag traffic kasi malalate na siya? at mag-oovertime kahit ayaw niya?

maglalagay din kaya siya sa mga traffic enforcers? o maiinis siya sa haba ng pila sa fx terminal, sa siksikan sa mrt, at sa balyahan sa jeep sa recto?

magiging conscious kaya siya sa waistline niya? magpapaputi din kaya siya o mas pipiliin niya na ipanganak na puti?

magkakaroon rin kaya siya ng pimples at poor eyesight? at palagi din kaya siyang sisipunin?

ipapanganak kaya siya ng mayaman o magiging mahirap siya? matalino o bobo? straight or homosexual? sexy or obese? healthy or sick? matangkad or pandak? maganda o panget?

kung si god ba ay one of us, will he take the easy life or will he choose to live the life most of us are living?

ano god, ano sa tingin mo? try mo life ko?

ramblings

Posted in marwinisms on June 21, 2010 by armedlittleboy

I became an activist when I was in college.

A poster-making, flag-waving, fist-up while shouting activist.

I went from classroom to classroom encouraging fellow students to join a rally, an organization, a movement.

Afterwards, I drown my thirst with coke, or sprite, or an ice cold glass of Nestea.

I would cut a long strip of craft paper and with a red paint write the words ‘ibagsak’ or ‘imperyalismo’ or ‘tuta’ or ‘yes to a higher education budget’.

Then I would go with my orgmates to Mc Donald’s and eat a mountain of French fries.

On days of rallies, I would go to school earlier than usual and prepare for rally essentials: posters, streamers, a megaphone, flags, and handouts.

But rallies are cruel to my gbx leather shoes, so I opt to wear my chucks and a nice cool shirt.

My point?

I join rallies. I watch movies. I want change. I want fries. I seek social justice. I seek those marigold low-cut chucks. I demand a revolution. I demand love.

I am no different from you, and you, and you, and you.

I dream of a good life too, it’s just that I also dream it for other people.

My weird red shirts, my native kerchiefs, my occasional shouting, my plea for change and my minority views do not give anyone the license to put me in a labelled box.

I am more than an activist. I am you, only noisier.