ako at ang mga iniwan mo

Binuklat ko kagabi ang nakaraan,
Dahan-dahang inalis ang pagkakatali sa gunita,

Pinikit ang aking mga mata,

At binuksan ang nakapinid na pagkalimot.
 


Ganito pala ang pag-alala sa mga sandaling
Dapat ay nililimot na,

Masakit.

Isang mahapding pagkirot ng mga sumbat at hinanakit

Na matagal na siniil sa naghihimutok na dibdib
 


Sa bawat pagpihit ng pahina ay ang muling pagpunit
Ng mga sugat na minsan ng naghilom.

At subukan mang ipinid muli ang awang ng sakit

Mananatiling nakasiwang ang pighati

Na ipinabaon mo bago ako umalis
 


Bakit di ka mahilom ng panahon?
Bakit di ka magpailanglang sa alon

At lisanin akong hapo ngunit buo.


Humayo ka, pakiusap,

At pigilin ang alingawngaw ng iyong paglisan

Na dumapo sa aking katawan.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: